April 5, 2018

April 5, 2018

April 5, 2018

Please reload

Recent posts
Featured posts

My own testimony

 

Easter 2003 ...

 

35 years old. But memory does not fade. I remember the basement with the lights off and the newspapers in the windows, the fear, the hatred for the Turkish invaders ... having to leave Famagusta in 1974 to come back in a few days (so we thought).

 

35 years old now. With my own family and children. The borders opened for the first time since the invasion of 1974. They said that we had to show our identity or passport to go to see our house, the life we ​​lost, the life they stole from us ... Some went from day one. Traitors we called them. But we had to go! My father, a retired teacher from Famagusta, at age 61 was ill with cancer. The end was approaching ... and his wishes an order!

 

At the barricade, the queues were endless. My father, anxious and tired of the treatments, did not agree to go back. Finally, we were outside our house in the evening, Propontidos 4, Famagusta. With our hearts tightened… a pain in the chest. We reluctantly knocked on the door. And the door opens. A man stands at the door. He introduces himself...

 

-Halil ... he says smiling. He welcomes us in Greek. He is a Turkish Cypriot, a refugee he says and now lives in our home. Refugee? Have the Turks refugees too? We are entering the house. I remember it bigger. I went to my room. Another shock. On the opposite wall a huge red Turkish flag. I cannot say anything. What can I say? It is his son's room now.

 

We sit for a while in the living room. He brings us some of our photos that he found at the house. And my father's favorite encyclopedia, 28 whole volumes, which he bought shortly before we left, with deprivation. He promised to come to the non occupied side to bring them to us. The guards would take them if they checked, he said. My heart softened a little. Are there good Turks too? Doubts torture me ... The visit ended there. We had to go back. He said goodbye, and his words are still in my ears….

 

…"This is not my home here, Mr. Savva. It's yours. I wish there was a solution to go back and live in mine”. A smile and a tear in my father's eyes was enough. He did not manage to go again. Three months later he entered the hospital. Mr. Halil came and visited him. Another shock to my thoughts and beliefs… The Turk came to see him?

On August 21, 2003, my father left us forever. The next day, Halil came back to pay his respects. He brought the encyclopedia, the photographs and a box. I looked at him with wonder.

 

"It's a little soil from your garden, next to the peach tree," he said. “Put it in Mr Savva's grave”.

 

Since that day something changed within me. Before that, I used to say the following because I had to…Now I tell it to my students every year and believe it… People are not to blame. We can live together and create a better future for our children. Halil, a Turkish Cypriot, made me believe it!

 

Anna, Ammohostos, Cyprus

________________________________________________________

 

Πάσχα 2003…

 

35 χρόνων πια. Η μνήμη όμως δεν ξεθωριάζει. Θυμάμαι σαν χτες το υπόγειο με το σβηστό φως και τις εφημερίδες στα παράθυρα, τον φόβο, το μίσος για τους Τούρκους εισβολείς… να φεύγουμε από την Αμμόχωστο το 1974 για να επιστρέψουμε σε λίγες μέρες (έτσι νομίζαμε).

 

35 χρονών τώρα. Με δική μου οικογένεια και παιδιά. Τα σύνορα άνοιξαν. Έπρεπε λέει να δείξουμε την ταυτότητά μας ή το διαβατήριο για να πάμε να δούμε το σπίτι μας, τη ζωή που χάσαμε, που μας πήραν… Κάποιοι πήγαν από την πρώτη μέρα. Τους είπαν προδότες. Εμείς έπρεπε να πάμε! Ο πατέρας μου, συνταξιούχος δάσκαλος από την Αμμόχωστο, στα 61 του χρόνια ήταν άρρωστος με καρκίνο. Το τέλος πλησίαζε… και τα λόγια του διαταγή!

 

Στο οδόφραγμα, οι ουρές ατέλειωτες. Ο πατέρας νευρικός  και κουρασμένος από τις θεραπείες, δεν δέχτηκε να γυρίσουμε πίσω. Σε λίγο ήμασταν έξω από το σπίτι μας, βράδυ πια. Προποντίδος 4, Αμμόχωστος. Ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ένα πλάκωμα στο στήθος. Κτυπούμε διστακτικά την πόρτα κι η πόρτα ανοίγει. Ένας κύριος στέκεται στην πόρτα. Συστήνεται…

 

-Χαλίλ…λέει χαμογελώντας.  Μας καλωσορίζει στα ελληνικά. Είναι  Τουρκοκύπριος, πρόσφυγας λέει  και  ζει τώρα στο σπίτι μας. Πρόσφυγας; Έχουν και οι Τούρκοι πρόσφυγες! Μπαίνουμε μέσα. Το είχα στο μυαλό μου μεγαλύτερο. Προχώρησα στο δωμάτιο μου. Καινούριο σοκ. Στον απέναντι τοίχο μια τεράστια κόκκινη τουρκική σημαία. Δεν λέω τίποτε. Τι μπορώ να πω άλλωστε; Είναι το δωμάτιο του γιου του.

 

Καθόμαστε για λίγο στο σαλόνι. Μας φέρνει κάποιες φωτογραφίες μας που βρήκε στο σπίτι. Και την αγαπημένη εγκυκλοπαίδεια του πατέρα, 28 ολόκληρους τόμους, που αγόρασε λίγο πριν φύγουμε, με στερήσεις. Υποσχέθηκε να ‘ρθει στις ελεύθερες περιοχές να μας τα φέρει. Θα τα έπαιρναν οι φρουροί στον έλεγχο, είπε. Μαλάκωσε λίγο η καρδιά μου. Άραγε υπάρχουν και καλοί Τούρκοι; Αμφιβολίες με βασανίζουν…Η επίσκεψη τέλειωσε εκεί. Έπρεπε να γυρίσουμε. Μας αποχαιρέτησε και τα λόγια του είναι ακόμα στ’ αυτιά μου.

 

-Αυτό εδώ, κύριε Σάββα, δεν είναι το σπίτι μου. Είναι το δικό σου. Μακάρι να γίνει μια λύση να επιστρέψετε και να πάμε κι εμείς στο δικό μας. Ένα χαμόγελο κι ένα δάκρυ στα μάτια του πατέρα μου ήταν αρκετό. Δεν κατάφερε να ξαναπάει. Τρεις μήνες μετά μπήκε στο νοσοκομείο. Ο κύριος Χαλίλ ήρθε και τον επισκέφθηκε. Άλλο ένα σοκ στις σκέψεις και τα πιστεύω μου. Ο Τούρκος ήρθε να τον δει;

 

Στις 21 του Αυγούστου του 2003, ο πατέρας μου έφυγε για πάντα από κοντά μας. Την επομένη μέρα ήρθε πάλι ο Χαλίλ για να μας συλλυπηθεί. Έφερε την εγκυκλοπαίδεια, τις φωτογραφίες και ένα κουτί. Τον κοίταξα με απορία.

 

-Είναι λίγο χώμα από τον κήπο σας, εκεί δίπλα από τη ροδακινιά, είπε. Να το βάλετε στον τάφο του κυρίου Σάββα.

Από κείνη τη μέρα κάτι άλλαξε μέσα μου. Πριν το έλεγα γιατί έτσι έπρεπε. Τώρα το λέω κάθε χρόνο στους μαθητές μου και το πιστεύω. Οι άνθρωποι δεν φταίνε. Μπορούμε να ζήσουμε μαζί και να κάνουμε το μέλλον καλύτερο για τα παιδιά μας. Μ’ έκανε να το πιστέψω ένας Τουρκοκύπριος, ο Χαλίλ.

 

Άννα, Αμμόχωστος, Κύπρος

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow us