April 5, 2018

April 5, 2018

April 5, 2018

Please reload

Recent posts
Featured posts

Memory

 

Last days of ‘74. My mother decides to send me and my sister for a few days to Anzio Refugee Camp in the Dekelia Sovereign British Bases. There, after the Turkish invasion, inside the military barracks, live my grandfather and my grandmother with the family of their oldest daughter. My sister, six years old, is shouting and crying, holding tight on our mother’s dress.  “Santa Claus will come, but the British one. He will bring you presents” my mother says. So we go. On New Year’s Eve, the British gather the children only, in a big room. It’s the restaurant of the military camp. Tables, balloons, plates with food. In all that fuss, a Santa Claus comes in, skinny, fair skin and he gives us his presents….”Happy New Year! Happy New Year!”

 

My head is buzzing. I look out of the window and I see my grandmother waiting for us. Her eyes meet mine full of tears….

 

In our homes, in Limnia of Ammohostos, on New Year’s Eve we used to serve koumantaria on the table, delicious homemade buns by my grandmother’s hands and we waited for him. He would come in secret, we never saw him. Sometimes we could hear him chant byzantine hymns….”My King, Santa, show and reveal….”

 

Memory is a tangled mass but it unfolds shamelessly…

 

44 years passed….

 

Angela Kaimaklioti

__________________________________________________

 

Μνήμη

 

Τελευταίες μέρες του 74. Η μάνα μου αποφασίζει να μας στείλει με την αδελφή μου να μείνουμε για λίγες μέρες στο Anzio Refugee Camp στις Βρετανικές Βάσεις Δεκέλειας. Εκεί μέσα σε στρατιωτικές παράγκες μένουν μετά την τουρκική εισβολή ο παππούς και η γιαγιά μαζί με την οικογένεια της μεγάλης τους κόρης. Η αδελφή μου, έξι χρονών, κλαίει και οδύρεται κρατώντας σφικτά το φουστάνι της μάνας μας. "Θα έρθει ο Άη Βασίλης, ο Εγγλέζος. Θα σας δώσει δώρα", λέει η μάνα μου. Πάμε. Το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς οι Εγγλέζοι μαζεύουν, μόνο τα παιδιά, σε μια μεγάλη αίθουσα. Είναι το εστιατόριο του στρατοπέδου. Τραπέζια, μπαλόνια, πιάτα με φαγητό. Έρχεται μέσα στη φασαρία κι ένας Άη Βασίλης ξερακιανός, ασπρουλιάρης και μας δίνει τα δώρα του... "Happy New Year! Happy New Year!"

 

Το κεφάλι μου βουίζει. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο τη γιαγιά να μας περιμένει. Τα μάτια της συναντούν τα δικά μου και δακρύζουν...

 

Τα βράδια της παραμονής στα σπίτια μας, στα Λιμνιά Αμμοχώστου βάζαμε στο τραπέζι κουμανταρία, κουλούρια ζυμωμένα από τα μυρωμένα χέρια της και τον εκαρτερούσαμε. Ερχόταν μυστικά και δεν τον βλέπαμε. Κάποτε τον ακούγαμε να ψάλλει ύμνους βυζαντινούς...


Η μνήμη είναι ένα ματωμένο κουβάρι που όμως ξετυλίγεται ανερυθρίαστα...


Άη Βασίλη, βασιλιά δείξε τζιαι φανέρωσε....

 

Σαράντα χρόνια από τότε...

 

Αγγέλα Καϊμακλιώτη

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow us