April 5, 2018

April 5, 2018

April 5, 2018

Please reload

Recent posts
Featured posts

That morning….

October 5, 2017


That morning of July 20, 1974 will be forever marked in my mind.


I was 5 o’clock in the morning when my father, with a transistor (small radio) in his hand, woke us up to announce that Turkey had invaded Cyprus and that the Turkish troops were already in Keryneia.


My brothers and I got out of bed and we immediately heart the Turkish planes bombing.  We were all running in panic to save ourselves from the airplane bombs. At night, we had to be restricted to our homes without any lights on and the windows covered by dark clothes in order to hide from the Turks. After 3 days full of bombings and shootings, my parents decided to leave Famagusta and go to Lefkara , my mother’s home village.


On the way there, we met a lot of cars, tractors pulling carts carrying people, from young children to old people, fleeing their homes to save themselves. They would stay nights and nights in the fields, under the trees with the minimum amount of food and water possible. 


After a long journey, we arrived in Lefkara where people opened their houses to host families from Keryneia, Famagusta and Nicosia who went there to flee the invading army.  


It was an experience that marked my life forever. I wish that Cyprus will never again experience such situations again.


Valentini Hatzipanteli



Εκείνο το πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974 θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη μου.


Ήταν 5 η ώρα το πρωί όταν ο πατέρας μου με ένα τρανζίστορ (μικρό ραδιοφωνάκι) στο χέρι, μας ξύπνησε για να μας ανακοινώσει ότι η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και τα στρατεύματά της βρίσκονταν στην Κερύνεια.


Σηκωθήκαμε μαζί με τα αδέλφια μου από τα κρεβάτια μας και αμέσως ακούσαμε τα τουρκικά αεροπλάνα να μας βομβαρδίζουν. Τρέχαμε πανικόβλητοι να σωθούμε από τις βόμβες των αεροπλάνων. Το βράδυ έπρεπε να είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας χωρίς φως και κλείναμε τα παράθυρα με σκούρα ρούχα για να μην μας βρουν οι Τούρκοι. Αφού πέρασαν 3 ήμερες με βομβαρδισμούς και πυροβολισμούς, οι γονείς μας αποφάσισαν να φύγουμε από την Αμμόχωστο και πάμε στα Λεύκαρα, στο χωριό της μητέρας μου.


Στο δρόμο συναντήσαμε πάρα πολλά αυτοκίνητα, τρακτέρ με καρότσες να κουβαλούν κόσμο, από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, να φεύγουν από τα σπίτια τους για να σωθούν. Έμεναν βράδια ολόκληρα μέσα στα χωράφια κάτω από τα δέντρα με λίγο φαγητό και νερό.


Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι, φτάσαμε στα Λεύκαρα όπου εκεί ο κόσμος άνοιξε τα σπίτια του και φιλοξένησε οικογένειες από την Κερύνεια, την Αμμόχωστο και τη Λευκωσία που πήγαν εκεί για να σωθούν από τους Τούρκους εισβολείς.


Ήταν μια εμπειρία που σημάδεψε για πάντα τη ζωή μου. Εύχομαι η Κύπρος να μην ξαναζήσει ποτέ τέτοιες άσχημες καταστάσεις.


Βαλεντίνη Χατζήπαντελη 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow us