April 5, 2018

April 5, 2018

April 5, 2018

Please reload

Recent posts
Featured posts

A migrant from Chios to America

June 5, 2017

 

My grandpa, Giorgos Poulis, was a migrant. He was born and brought up in Palea Potamia in the north of Chios. He was the youngest of six children in his family. He finished primary school and stayed in the village to help his family with agricultural work as everybody would do back then. Times were harsh and the future was not promising .He had to do something to contribute to his family income. He found a job as a worker on road construction. He was a young boy, about 13, wearing shorts. He borrowed a long pair of trousers to look older and then he managed to find a job as a worker digging to construct new roads in the north part of the island. 

 

My grandpa never stopped dreaming of something better. In 1955 he decided to embark on a cargo ship and travel around the world. He saw a lot of places but he loved America. His uncle John had been living there since 1912 and he had been running his own business. 

 

In one of his voyages to America my grandpa decided to follow his uncle’s advice and not return to his post on the ship. He found himself illegal in a foreign country .Not speaking the language he relied on his uncle for help. Unfortunately, the police caught him without having all the proper documents in April 1958.He was arrested for 17 days until the authorities could find a way to send him back to Greece.

 

Back to Greece again he joined the army for 22 months and then he found a job in construction. However, my grandpa was neither happy nor satisfied. While in America, he had met my grandma Stella. In 1964 his uncle John urged him to apply again for immigration to America because at that time there was a great demand for craftsmen. Unfortunately, his application was rejected again. 

 

He never gave up but he insisted. He knew that America was the place that could give him whatever he wanted and he would be able to support his family. He was looking for a job and a good opportunity and finally he succeeded. In 1967 my grandma Stella came to Greece and married my grandpa. She left alone for America and due to the dictatorship in Greece my grandpa was able to leave four months later. 

 

My grandma prepared the necessary documents for him. He worked in his uncle’s restaurant and he found a second job in a factory that produced soft drinks. In 1973 he managed to make his own restaurant which he kept for 37 years until he retired. 

My grandpa after a long struggle, hard work, faith and hope managed to survive in a foreign country. He was hugged, accepted and offered a job in America. He made a family and fortune. The language was the only barrier that kept him behind. However, he did it. America is a country that was developed by migrants. My grandparents were a part of the history of this country. The Greeks were successful and helped each other. Many times they tried to work together next to each other so that they could communicate. My grandpa’s dream came true after a lot of effort. 

 

Anyone can do anything believing in god and having self confidence. 

 

–––––––––––––––––––––––––––––––––

 

Ένας μετανάστης από τη Χίο στην Αμερική. 

Ο παππούς μου, ο Γιώργος Πουλής, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Παλαιά Ποταμιά της βόρειας Χίου. Ήταν ο μικρότερος από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του. Τελείωσε το Δημοτικό και έμεινε στο χωριό να βοηθήσει στις αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες , που είχε τότε κάθε σπίτι. Αλλά οι καιροί ήταν δύσκολοι και έπρεπε κι εκείνος να κάνει κάτι για να συμβάλει στο εισόδημα του σπιτιού του. Έπιασε δουλειά στο δρόμο. Ήταν μικρός, περίπου δεκατριών δεκατεσσάρων χρόνων, με κοντό παντελόνι. Δανείστηκε ένα μακρύ παντελόνι για να φαίνεται πιο μεγάλος κι έτσι τον πήραν στη δουλειά. Σκάβοντας με την τσάπα και τον κασμά άνοιξαν τον τωρινό δρόμο που έχουμε προς τη βόρεια Χίο. Αλλά ο παππούς ονειρευόταν κάτι καλύτερο. Το 1955 αποφάσισε να φύγει στα καράβια και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Είδε πολλά μέρη αλλά του άρεσε η Αμερική. Είχε κι ένα θείο, το μπάρμπα Γιάννη, που ήταν αδελφός της μητέρας του. Εκείνος ήταν ήδη στην Αμερική από το 1912 και είχε δική του επιχείρηση. Σε ένα από τα ταξίδια του στην Αμερική ο παππούς αποφάσισε να ακούσει τη συμβουλή του θείου του και να μην επιστρέψει στο καράβι. 

 

Ήταν πλέον λαθραίος σε μια ξένη χώρα. Μη γνωρίζοντας τη γλώσσα, στηρίχτηκε στον θείο του να τον βοηθήσει. Αλλά δυστυχώς η αστυνομία τον έπιασε χωρίς χαρτιά τον Απρίλη του 1958. Τον κράτησαν στον κρατητήριο για17 μέρες μέχρι να βρουν τρόπο να τον γυρίσουν στη Ελλάδα. 

 

Πίσω πάλι στην Ελλάδα υπηρετεί ως φαντάρος τη θητεία του για είκοσι δύο μήνες και μετά πιάνει δουλειά στην οικοδομή. Αλλά ο παππούς δεν ήταν ευτυχισμένος ούτε ευχαριστημένος. Στο διάστημα που ήταν στην Αμερική, γνώρισε και τη γιαγιά μου τη Στέλλα . Ο μπάρμπα Γιάννης, το 1964, μήνυσε του παππού μου να κάνει πάλι αίτηση, γιατί η Αμερική ζητούσε εργάτες και τεχνίτες και να δηλώσει κάτι, μήπως τον δεχτούν. Μάταια, η Αμερική είπε ξανά όχι. 

 

Δεν τα παράτησε, αλλά επέμενε. Είδε ότι η Αμερική μπορούσε να του δώσει αυτό που ήθελε και θα μπορούσε να στέλνει και χρήματα πίσω στο χωριό. Δουλειά και μια ευκαιρία έψαχνε και τελικά τα κατάφερε. 

 

Το 1967 η γιαγιά μου η Στέλλα ήρθε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε τον παππού μου. Εκείνη έφυγε μόνη της και, εξαιτίας της χούντας, ο παππούς έφυγε τέσσερις μήνες μετά. 

 

Έφτιαξε η γιαγιά τα χαρτιά του. Δούλεψε στου μπάρμπα το μαγαζί και βρήκε και δεύτερη δουλειά σε εργοστάσιο με αναψυκτικά. Το 1973 κατάφερε να ανοίξει δικό του εστιατόριο, που το είχε για τριάντα εφτά χρόνια, μέχρι που βγήκε στη σύνταξη. 

Ο παππούς μου με πολύ κόπο, ιδρώτα, πίστη, ελπίδα και πολλή δουλειά κατάφερε να επιβιώσει σε αυτή την ξένη χώρα. Η Αμερική του φέρθηκε πολύ καλά. Τον αγκάλιασε, τον δέχτηκε, του πρόσφερε εργασία. Απέκτησε οικογένεια και περιουσία. Η γλώσσα ήταν το μόνο πράγμα που τον κρατούσε πίσω. Παρόλα αυτά τα κατάφερε. Η Αμερική είναι μια χώρα που δημιουργήθηκε από μετανάστες. Οι παππούδες μου είναι ένα κομμάτι από την ιστορία της. Τα κατάφεραν πολλοί Έλληνες εκεί, διότι ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Πολλές φορές έβρισκαν δουλειά μαζί και έτσι ούτε την επικοινωνία στερούνταν. Το όνειρο του παππού πραγματοποιήθηκε με δυσκολία και πολλή δουλειά! 

 

Ο άνθρωπος όλα τα μπορεί όταν πιστεύει στον Θεό και στον εαυτό του! 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow us