April 5, 2018

April 5, 2018

April 5, 2018

Please reload

Recent posts
Featured posts

Living as a refugee during the Second World War in Cyprus

May 9, 2017

 

“However, the thought of a refugee, the thought of a captive man, the thought of a man the moment he ends up becoming merchandise, try to change it, you are not able to” ” The last station” 1944 (A poem by G.Seferis, Nobel Prize winner) 

 

My name is Despoina Mathioudi. I was born in Chios but I found myself living as a refugee during the Second World War in Cyprus. There, in a coastal village called Zigi, I spent four years and I attended the first and second class of primary school. I remember the food stores full of locust and locust honey. I stayed in army camps which had been made by the British and I felt the warm hospitality of the locals. In each billet, there were eight families sharing common toilets and a kitchen. I will never forget our breakfast offered to us which included eggs, cod liver oil and oranges. After the end of the war I returned to Chios with my mother Argyro who happened to suffer three different pogroms throughout her life. The first one was in 1914 by the Turks when she was forced to leave her village Reisdere next to Cesme and fled to Chios to survive.Unfortunately,she suffered another misfortune for a third time in 1922 when she found herself as a refugee in Cyprus. I recall all these moments of my childhood having a bittersweet feeling. 

 

After lots of years, surprisingly, I heard that Zygi the coastal village in Cyprus accommodated again but this time the refugees were Cypriots as a consequence of the Turkish invasion and occupation of the island in 1974. 

 

–––––––––––––––––––––––––––

 

«Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.» Γ. Σεφέρης « Τελευταίος σταθμός» 1944 

 

Ονομάζομαι Δέσποινα Μαθιούδη γεννήθηκα στη Χίο, αλλά βρέθηκα να ζω σαν πρόσφυγας κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου στην Κύπρο. Εκεί σε ένα παραλιακό χωριό το Ζύγι πέρασα τέσσερα ολόκληρα χρόνια και έμαθα τα πρώτα ελληνικά γράμματα στην Α΄ και τη Β΄ τάξη. Θυμάμαι τις αποθήκες με τα χαρούπια και τους χαρουπόμυλους. Έζησα σε στρατιωτικούς καταυλισμούς που είχαν φτιάξει για μας οι Εγγλέζοι και ένιωσα τη ζεστή φιλοξενία των κατοίκων. Σε κάθε κατάλυμα έμεναν οχτώ οικογένειες με κοινές τουαλέτες και κουζίνα. Δεν θα ξεχάσω το πρωινό που μας πρόσφεραν και περιείχε αυγό, μουρουνέλαιο και πορτοκάλι. Μετά το τέλος του πολέμου γυρίσαμε στη Χίο μαζί με τη μητέρα μου την Αργυρώ, η οποία είχε την τύχη να γνωρίσει στη ζωή της τρεις διωγμούς. Το πρώτο το 1914 από τους Τούρκους, όταν έφυγε από το χωριό της το Ρείσδερε δίπλα στον Τσεσμέ και ήρθε με την οικογένειά της στη Χίο για σωθεί. Δυστυχώς το ίδιο επαναλήφθηκε το 1922 και τρίτωσε η κατάρα με την προσφυγιά στην Κύπρο.

 

Όλα αυτά τα θυμάμαι σαν μια γλυκόπικρη ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων. Πέρασαν τα χρόνια κι έμαθα πως το 1974 το ίδιο χωριό το Ζύγι υποδέχθηκε ξανά πρόσφυγες, που αυτή τη φορά ήταν Κύπριοι εξαιτίας την παράνομης εισβολής και κατοχής των Τούρκων. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Follow us